بایگانی‌های زبان - صفحه ۳۲۰۸ از ۳۲۴۰

گ معین

(بُ دَ) (مص ل.) رسمی در سوگواری که زنان به هنگام عزاداری گیسوی خود را ...

گ معین

(ص.) پریشان، آشفته.

معین ی

(اِ.)۱- یادگار، یادگاری.۲- مراسمی که به یاد کسی برگزار شود. ؛ مجلس ~...

معین ی

(بَ د) (اِفا.)۱- دریابنده، درک کننده.۲- پیدا کننده.

گ معین

(اِ.) زلف، موی بلند سر زنان که از پشت گردن بلندتر باشد. ج. گیسوان.

گ معین

(نَ وَ) (اِفا.) جهانگرد.

معین ی

(اِمر.) یادکرد، یاد، ذکر.

معین ی

(ب) (اِفا.) خشک، سخت. ؛رطب و ~ به هم بافتن کنایه از: سخنان در هم و ...

گ معین

(اِ.) نوعی پارچة توری زبر و پر از نقش‌های گل و بوتة برجسته.

گ معین

(س) (اِ.) زن سالخورده و دارای تجربه و آگاهی.

سایدبار