بایگانی‌های زبان - صفحه ۱۲۲ از ۳۲۴۰

الف معین

(اَ لَ نِ) (ص. ق.)از روی نادانی و نابخردی و حماقت.

الف معین

(اَ) (اِ.) حصار، قلعه و دژ.

الف معین

(اَ لَ. نِ) (ص مر.) ساده لوح، پخمه.

الف معین

(~ بَ شَ) (اِمر.) آدمیزادگان.

الف معین

(اَ لَ) (ص.) کم خرد، نادان، ناآگاه، پَپَه، پخمه.

الف معین

(اَ) (اِ.) جِ ابن ؛ پسران.

الف معین

(~. چَ) (ص مر.) کسی که چشمش سیاه و سفید باشد.

الف معین

( اَ) (اِ.) جِ بیت.۱- خانه‌ها.۲- سخنان منظوم.

الف معین

(~. اَ) (اِمر.) در اصطلاح کیماگران به سیماب و جیوه گویند.

الف معین

( اَ) (ص نسب.) (مرکب از اب: پدر + یای نسبت: پدری) پدری، صلبی.

سایدبار